X
تبلیغات
رایتل
چهارشنبه 24 آذر‌ماه سال 1389

سخنانی از حضرت علی (ْع

) (قسمت دوم)

 

  • قناعت پیشه کردن، از عزت نفس است.

 

  • احمق ترین خلق کسی است که خود را عاقلترین خلق بداند.

 

  • آفت وقار و هیبت مرد، شوخی است.

 

  • اگر چشم دل بینا نباشد، شنوائی گوش سودی ندهد.

 

  • با نیکان بدی مکن، چه آنان را از نیکی باز می داری.

 

  • بالاترین بخشش آن است که پیش از خواری خواستن باشد.

 

  • با پدران خود نیکی رفتار کنید، تا پسرانتان به شما نیکی کنند.

 

  • انسان در زیر زبان خویش پنهان است.

 

  • انسان را پس از مرگ خانه ای نیست، مگر خانه ای که قبل از مرگ بنا کرده است.

 

  • بد ترین رفیق کسی است که تو را به معصیت خدا تشویق کند.

 

  • ترسو را توفیق و کامیابی محال است.

 

  • پوزش طلبیدن نشان خردمندی است.

 

  • به هر چیز در دنیا بیشتر انس داری، زیادتر از آن بترس.

 

  • بلای آدمی در زبان اوست.

 

  • کسی که در کار کوتاهی کند به غم و اندوه دچار می شود.

 

  • کسی که خودخواهی و اسراف پیشه کند، از برتری و بزرگواری می افتد.

 

  • بزرگوار کسی است که در کیفر بدی نیکی کند.

 

  • مؤمن را شادی در جبین است و اندوه در دل.

 

  • نادانی دردناک ترین دردهاست.

 

  • هنگامی که هوس ها بر عقل چیره شوند، انسان به پرتگاه ها کشیده می شود.

 

  • هیچ مالی پر فایده تر از عقل نیست.

 

  • دانائی میراثی است شریف و گرامی.

 

  • هر که مرا حرفی بیاموزد، مرا بنده خود گردانیده است.

 

  • هر کس میدرود آنچه را میکارد و جزا می بیند آنچه را عمل می کند.

 

  • خوبی سخن در کم گفتن است.

 

  • دانشی که تو را اصلاح نکند، گمراهی است.

 

  • هر کس از خدا بترسد، ترسش از مردم کمتر می شود.

 

  • سه کار شرم برنمی دارد: خدمت به مهمان، برخاستن از جا در برابر معلم و گرفتن حق خود.

 

  • دین مرد خرد اوست، کسی که عقل ندارد، دین ندارد.

 

  • رشکبر همیشه بیمار است.

 

  • درباره آنچه از آن شناختی نداری، سخن مگوی.

 

  • سینه عاقل، صندوق اسرارش می باشد.

 

  • یا دانشمندی زبان دار و گویا باش و یا شنونده ای علم نگهدار، مبادا جز این دو، شخص سومی باشی.

                                                                                              غررالحکم، ج 4، ص 603

  • علم با عمل مقرون است پس هر که می داند، باید عمل کند، و علم عمل را صدا زند اگر او پاسخش را نداد از نزد او برود.

                                                                                              نهج البلاغه، قصارالحکم، 366

  • بخل، گردآورنده همه عیبهای زشت است و افساری است که بهر کار بدی انسان را می کشد.

                                                                                              نهج البلاغه، قصارالحکم، شماره 378  

  • از بخل و نفاق اجتناب کنید که از مذمومترین اخلاقهاست.

                                                                                    غررالحکم، ج3، ص303. بحارالانوار، ج78، ص369

  • بخیل پیش عزیزان خود خوار است.

                                                                                  غررالحکم، ج1، ص199،377،128 و ج2، ص17

  • بخل ورزیدن به آنچه در دست داری، بدگمانی به معبود است.

 

  • بخشندگی آدمی او را محبوب مخالفانش می کند و بخلش او را نزد فرزندانش هم منفور می سازد.
نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد